Szkodliwosc matwika ziemniaczanego

Szkodliwość mątwika ziemniaczanego polega na znacznym zmniejszeniu plonu. Na polach silnie opanowanych obniżka plonu, zwłaszcza wczesnych odmian, może wynieść 30 i więcej procent. Główną przyczyną słabego wzrostu i obumierania zaatakowanych roślin jest ich wygłodzenie, brak dopływu wody do liści i zatrucie roślin substancjami wydzielonymi przez nicienie. W wielu krajach gatunek ten znajduje się na liście kwarantannowej. Mątwik ziemniaczany występuje ogniskowo na terenie kraju, szczególnie na glebach lekkich. Zwalczanie 1. Nie uprawiać ziemniaka częściej niż co 3—4 lata na tym samym polu, a na glebach silnie zainfekowanych — co 6 lat. Podczas tej przerwy uprawiać buraki pastewne, trawy, koniczynę, grykę lub żyto. 2. Ograniczać obrót wewnętrzny bulwami pochodzącymi z pola zainfekowanego. 3. Czyścić narzędzia rolnicze po pracy na nim 4. Usuwać samosiewy z pól i sąsiedztwa kopców oraz zakładać kopce na zdrowych terenach. 5. Dokładnie czyścić sadzeniaki. W tym celu można je myć silnym steumieniem wody lub też czyścić w specjalnych czyszczarniach szczotkowych. Można też bulwy zainfekowane moczyć (najlepiej późną jesienią) w wodzie o temperaturze 55°C przez 5 minut. 6. Na glebach opanowanych przez szkodnika dobre wyniki daje wysadzanie podkiełkowanych sadzeniaków odmian wczesnych. Rośliny zdążą się wówczas rozwinąć i wzmocnić przed masowym wychodzeniem larw z cyst. 7. Zwalczanie chemiczne na dużych powierzchniach jest nieopłacalne, toteż można je zalecać tylko w małych, odosobnionych ogniskach przez wprowadzenie do gleby preparatu D-D w ilości 40 cm3/m2 lub Vapamu w ilości 120 cm3 w 5 1 wody na 1 m2. 8. Za granicą coraz szerzej stosuje się uprawę odmian odpornych na mątwika ziemniaczanego. Odporność polega na tym, że larwy po wniknięciu do korzeni giną nie osiągnąwszy pełnego rozwoju.