Stonka ziemniaczana opor srodowiska

Opór środowiska przeciw temu szkodnikowi jest już obecnie dość znaczny, ale niewystarczający. Stwierdzono, że w naturalnych warunkach nawet 70—80% potomstwa niszczą rodzime drapieżniki oraz drobnoustroje chorobotwórcze i czynniki klimatyczne. Szczególnie wiele jaj zostaje nakłutych i zniszczonych przez liczne pluskwiaki różnoskrzydłe lub zjedzonych przez biedronki i larwy złotooków. Jednakże to nie wystarcza, aby utrzymać populację stonki na niezmienionym poziomie z roku na rok, trzeba niszczyć około 99,6% jej potomstwa. Dlatego konieczne jest stosowanie środków chemicznych. Należy jednak wszędzie, gdzie to jest możliwe, chronić wrogów naturalnych stonki przed ujemnym wpływem insektycydów. W ostatnich latach masowo hoduje się importowanego drapieżnika — wroga stonki, zbrojca dwuplamego . Tysiące tych pluskwiaków wypuszcza się co roku na pola w celu ich zaaklimatyzowania. Zwalczanie 1. Obecnie zaleca się następujące insektycydy do opryskiwania plantacji ziemniaka: Enolofos 50 w dawce 0,75—1 l/ha, Gamakarbatox zawiesinowy w dawce 1 kg/ha, Padan 50 SP w dawce 1—1,5 kg/ha, Elocron 50 WP w dawce 1 kg/ha, Despirol w dawce 0,3 kg/ha lub Unden w dawce 0,6—1 kg/ha. Do opylania zaleca się Gamakarbatox pylisty (20 kg/ha). Do zabiegów samolotowych nadaje się Mgławik L w dawce 6—8 l/ha. Zabiegi należy wykonywać w terminach sygnalizowanych przez służbę ochrony roślin. Przypadają one na okres skupiania się chrząszczy zimowych na wschodach odmian wczesnych, na masowy pojaw larw L2 i na masowy pojaw chrząszczy letnich.