Sirakowiec grochowy

Sirąkowiec grochowy Jest to chrząszcz (Coleóptera) z rodziny strąkowcowatych (Bruchidae). Uszkodzone nasiona grochu są wewnątrz wygryzione, a na ich powierzchni widać okrągłą plamkę o średnicy 2—3 mm. Jest to wieczko okienka wyciętego przez larwę. Jeżeli pod „wieczkiem" znajduje się poczwarka, plamka jest jaśniejsza, jeżeli chrząszcz — ciemniejsza. Po wyjściu chrząszcza widać w nasieniu okrągły otwór. Chrząszcze, długości 4—5 mm, mają ciało czarne, pokryte rudawobrunatnymi lub białawymi włoskami. Na tylnej połowie pokryw znajduje się skośny pas białych włosków. Na końcu odwłoka białe plamy są tak ułozone że ciemne tło tworzy rysunek krzyża. Pierwsze cztery człony czułków brunatnoczerwone, pozostałe człony czarne. Jaja są podłużne, jasnopomarańczowe. Młode larwy, początkowo z 3 parami nóg, później są beznogie, kremowobiałe, z ciemną głową. Szkodnik ten ma jedno pokolenie w ciągu roku. Zimują chrząszcze, głownie wewnątrz nasion, z którymi dostają się do przechowalni. Część chrząszczy zimuje na zewnątrz w różnych zacisznych kryjówkach. Największe nasilenie występowania chrząszczy na plantacjach grochu przypada na okres kwitnienia roślin. Samice składają jaja na powierzchni młodych strąków. Wylęgłe larwy wgryzają się do wnętrza nasion. Przepoczwarczają się wewnątrz nasion. W Polsce obecnie strąkowiec grochowy występuje na ogół w słabym nasileniu i większych szkód nie wyrządza.