Mszyca grochowa

Mszyca grochowa Jest to pluskwiak równoskrzydły z rodziny mszycowatych . Zaatakowane wierzchołki pędów przestają rosnąć, liście i młode strąki są zniekształcone, a przy masowym wystąpieniu mszycy rośliny więdną, żółkną i zasychają. Żyworodne samice bezskrzydłe, długości 3,5—5,5 mm, są zielone, niekiedy różowe, mają oczy czerwonobrązowe, nogi zielone, syfony długie, jasne, z ciemniejszymi końcami. Wyrostek kaudalny jest wydłużony i zaostrzony. Mszyce uskrzydlone są bardziej wysmukłe, długości 4,5—5 mm, a nogi, czułki i syfony mają ciemnobrunatne. Zimują jaja na wieloletnich roślinach motylkowych. Pierwsze pokolenie mszyc pojawia się w maju. Pierwsze kolonie mszyc bezskrzydłych tworzą się na górnych częściach pędów i liściach, na kwiatostanach oraz młodych strąkach. Liczba pokoleń i długość ich rozwoju zależą od warunków meteorologicznych. Rozwojowi tej mszycy sprzyja ciepła i umiarkowanie wilgotna pogoda. Natomiast temperatura poniżej 17°C, zimne i obfite deszcze, suche wiatry i susze hamują rozwój i ograniczają liczebność tego szkodnika. Mszyca grochowa jest szkodnikiem pospolitym i występuje na różnych gatunkach z rodziny motylkowatych. Zwalczanie 1. Groch i inne jednoroczne motylkowe siać jak najwcześniej i jak najdalej od wieloletnich roślin motylkowych. 2. W wypadku silnego wystąpienia mszyc plantacje nasienne opryskiwać preparatami fosforoorganicznymi wgłębnymi (Owadofos płynny 50 w dawce 0,9 l/ha, Metation E-50 w dawce 0,9 l/ha) lub układowymi (Bi 58 EC w dawce 0,6 l/ha, Ekatin w dawce 0,6 l/ha itp). Zabiegi rozpoczynać w okresie nalotu mszyc uskrzydlonych.